tüfa ta T, verbo

tute –

vt

agradarle, contentarle.

Tutefiñ. ‘Le agradé.’ [MPZL
Carmela ta tutekelaeyew ñi llalla. A Carmela le agrada su suegra.‘’ [MPZL]


iney indicativo condicional imperativo
iñche tuten tuteli tutechi
eymi tuteymi tutelmi tutege
fey tutey tutele tutepe
iñchiw tuteyu tuteliyu tuteyu
eymu tuteymu tutelmu tutemu
feyegu tuteygu tutele egu tutepe egu
iñchiñ tute tuteliyiñ tute
eymün tuteymün tutelmün tutemün
feyegün tuteygün tutele egün tutepe egün

Comparte esto: