tüfa ta l, verbo

lukatu –

vt

insultar.

Che lukatugekelay. ‘A la gente no se le insulta.’ [MPZL]


iney indicativo condicional imperativo
iñche lukatun lukatuli lukatuchi
eymi lukatuymi lukatulmi lukatuge
fey lukatuy lukatule lukatupe
iñchiw lukatuyu lukatuliyu lukatuyu
eymu lukatuymu lukatulmu lukatumu
feyegu lukatuygu lukatule egu lukatupe egu
iñchiñ lukatu lukatuliyiñ lukatu
eymün lukatuymün lukatulmün lukatumün
feyegün lukatuygün lukatule egün lukatupe egün

Comparte esto: