tüfa ta k, verbo

kon –

vi

entrar, participar.

Konpay ti pewü. ‘Entró la primavera.’
Kiñe amukawe müten konafulu. ‘Cabría un auto no más.’
Nürüfkülele parke, konkilge. ‘Si está cerrado el parque, no entres.’ [MPZL]


iney indicativo condicional imperativo
iñche konn konli konchi
eymi konymi konlmi konge
fey kony konle konpe
iñchiw konyu konliyu konyu
eymu konymu konlmu konmu
feyegu konygu konle egu konpe egu
iñchiñ kon konliyiñ kon
eymün konymün konlmün konmün
feyegün konygün konle egün konpe egün

Comparte esto: