tüfa ta k, verbo

kim –

vt

saber, conocer.

¿Kimfimi? ‘¿lo conociste?’
¿Chumgechi kimimi tüfachi küzaw chachay? Kimlan, kiñe antü zewman kiñe chaway, femgechi llitun, kimlan lamgen. ‘¿Cómo aprendió este oficio, señor? No sé, un día hize un aro, así empezé. No sé, hermana.’ [MPZL]


iney indicativo condicional imperativo
iñche kimn kimli kimchi
eymi kimymi kimlmi kimge
fey kimy kimle kimpe
iñchiw kimyu kimliyu kimyu
eymu kimymu kimlmu kimmu
feyegu kimygu kimle egu kimpe egu
iñchiñ kim kimliyiñ kim
eymün kimymün kimlmün kimmün
feyegün kimygün kimle egün kimpe egün

Comparte esto: