tüfa ta g, verbo

güñü –

vi

tener hambre, darle hambre.

Güñüyem muntuñmakefi ñi iyael ti pu che. ‘Cuando tenía hambre le quitaba la comida a las personas.’ [MPZL]


iney indicativo condicional imperativo
iñche güñün güñüli güñüchi
eymi güñüymi güñülmi güñüge
fey güñüy güñüle güñüpe
iñchiw güñüyu güñüliyu güñüyu
eymu güñüymu güñülmu güñümu
feyegu güñüygu güñüle egu güñüpe egu
iñchiñ güñü güñüliyiñ güñü
eymün güñüymün güñülmün güñümün
feyegün güñüygün güñüle egün güñüpe egün

Comparte esto: