tüfa ta f, verbo

fentekunu –

vt

detener, cesar, dejarse de algo.

Fentekunuge! ‘Córtala!’
Fentekunumuchi. ‘Déjenme en paz.’ [MPZL]


iney indicativo condicional imperativo
iñche fentekunun fentekunuli fentekunuchi
eymi fentekunuymi fentekunulmi fentekunuge
fey fentekunuy fentekunule fentekunupe
iñchiw fentekunuyu fentekunuliyu fentekunuyu
eymu fentekunuymu fentekunulmu fentekunumu
feyegu fentekunuygu fentekunule egu fentekunupe egu
iñchiñ fentekunu fentekunuliyiñ fentekunu
eymün fentekunuymün fentekunulmün fentekunumün
feyegün fentekunuygün fentekunule egün fentekunupe egün

Comparte esto: