tüfa ta f, verbo

fali –

v

esp. valer, ser caro o barato (dependiendo del adverbio).

Rume fali. ‘Es muy caro.’
Püchi fali. ‘Es barato.’
¿Chumte fali tüfachi ruka kiñe küyen mu? ‘¿Cuánto cuesta esta casa al mes?’
Zoy falilay. ‘Es más barato.’ [MPZL]


iney indicativo condicional imperativo
iñche falin falili falichi
eymi falimi falilmi falige
fey fali falile falipe
iñchiw faliyu faliliyu faliyu
eymu falimu falilmu falimu
feyegu faligu falile egu falipe egu
iñchiñ faliyiñ faliliyiñ faliyiñ
eymün falimün falilmün falimün
feyegün faligün falile egün falipe egün